|
|
Paaskaars
|
Paaskaars 2010 Thema: “Hoop” |
|
|
‘Hoop’ is het jaarthema voor 2010. Hoop staat tegenover wanhoop. Wanhoop gebeurt in het heden.  Hoop geeft een wenselijke toekomst weer. Waarvan verwacht wordt dat die beter zal zijn dan het huidige leven. Menigeen kent de zin: Ik heb altijd nog hoop dat .... Maar waar vinden we passages van hoop in de bijbel.
Abraham krijgt de belofte van God een nageslacht te krijgen, hoewel Sara
(nog kinderloos) al op hoge leeftijd is. Aan zijn stille wanhoop maakt
God een einde.
Het volk Israël leefde in Egypte als ballingschap. Mozes bracht hun
hoop, er kwam uitzicht. Er kwam een omwenteling in hun leven.
De discipelen hadden de hoop dat Jezus Israël verlossen zou. Die hoop
sloeg om in wanhoop bij de kruisiging. Maar na de opstanding ontstond
nieuwe hoop. Immers het onmogelijke was waar geworden.
In het lied 314:4 staat: Hoopt op de Heer, zijn dag komt nader! Eén
kudde, één herder is beloofd. De volken buigen zich te gader voor Jezus
Christus, aller Hoofd! Dat toch die dag des heils verscheen, dan worden
aard en hemel één.
In de tempel hadden heidenen-mannen-vrouwen-priesters hun eigen ruimten.
Het voorhangsel scheidde deze ruimten. Maar in het “Heilige der
heilige”, mocht alleen de hoge priester komen. Dit voorhangsel moet een
zwaar en groots, imposant gordijn zijn geweest. Met Jezus sterven
scheurde het, (Mattt. 27:51. )
Wij geloven dat Jezus is opgestaan uit de dood. Hoewel de mens toen nog
in vertwijfeling leefde, zou er toch een nieuwe tijd komen. Het sterven
van Jezus was een overgang van het heden naar de toekomst.
Het voorhangsel scheurt en daarmee wordt het denken van toen overhoop
gehaald. Veel vliegt aan stukken. Er kwam een einde van de denkbeelden
die men zich over God gevormd had. God komt dichtbij. Hij wil
toegankelijk zijn voor ieder mens. Want wat onzichtbaar was is zichtbaar
geworden. Wat onbereikbaar was, werd bereikbaar. Wat toekomst was, is
heden geworden.
Op de paaskaars is als symbool van hoop het gescheurde voorhangsel
weergegeven. Verbijsterd, maar vol verwachting kijken mensen naar het
geopenbaarde. Niemand had dit verwacht. Hoe treden zij dat nieuwe
tegemoet?
Mensen staan op de drempel.van Gods de hoop, die ingetreden is. Door wie
anders dan door God.
|
|
|
Paaskaars 2009 Thema: “Sporen” van geloven. |
|
|
 Het jaarthema 2009/2010 zal worden “Sporen”. Op de paaskaars in de kerk is dat vertolkt in “sporen van geloven”. Weergegeven is het pad van levenswijs dat onze aartsvaderen gevolgd hebben. Op een moment in hun leven ontdekten zij dat een leven zoals God bedoeld had, HET SPOOR is dat levensruimte geeft voor een ieder. Episoden uit hun leven zijn door Mozes opgetekend in de boekrol.
Op de kaars zien we de volgende elementen.
In het paradijs kreeg het wezen mens kennis van goed en kwaad. Daarom is onderaan het de boom der kennis goed en kwaad naar Adam en Eva geplaatst. Vanuit de goede kant loopt het spoor omhoog. We komen bij het tijdperk van de aartsvaderen. Abraham kwam vanuit het onbekende en volgde Gods spoor. Door Isaäk niet te offeren maakte God hem duidelijk dat het leven anders moest worden dan Abraham gewoon was. Het was God die met Abraham een verbond sloot.
Dan volgt Hagar en Ismaël. In de woestijn geeft God hun een teken van zijn trouw. Even verder zien we de aartsvaderen Isaäk en Jacob. Ook Jacob krijgt een visioen van Gods trouw aan hem. Van Jacob komen we via Jozef en Mozes weer in de woestijn, waar Gods spoor ons vooruitgaat naar het beloofde land. Bovenaan draagt Mozes de 10 geboden. Dan volgt de boekrol, waarin alles opgetekend is. Daaruit is de Thora ontstaan. Het is God die deze rol hanteert. Het is God die het spoor op en afrolt. Dat kunnen episoden zijn waarin zo’n spoor ons helderder is. Zoals ook in Zacharias 2: 15 staat.
Er komen tijden dat vel volken zich bij mij aan zullen sluiten. Zij zullen mijn volk zijn en bij hen zal Ik wonen.
Ger Postma
|
|
|
Paaskaars 2008 Thema: Kerk " een teken van ".. |
|
|
|
 Daaraan denkend komen gedachten boven drijven over een Gods beeld - een leven in Gods geest - Zijn liefde – Zijn kracht - het goddelijke. Daaruit groeit het beeld van; kerk… een teken van Gods almacht.
Gods kracht kan het onmogelijke, het onbegrijpelijke, waar maken. Vanuit dat beeld
groeit uit het openstaand graf nieuw leven. Het is een nieuw leven in de geest van God. Dat is symbolisch weergegeven door een plant die uit het graf groeit en het aardse leven draagt. De plant heeft de kleuren van vuur. Vuur dat warmte en licht geeft maar helaas ook vernietigend kan zijn. Maar in Gods almacht heeft het kracht om over te gaan in een omhoog rijzende waterstraal. Water waar geen leven zonder kan.
Vuur dat overgaat in het element water is iets wat voor ons mensen onmogelijk lijkt. Maar door deze overgang verliest het vuur zijn vernietigende kracht, en blijft warmte en licht over.
Boven in wordt die omhoog rijzende waterstraal door Gods hand omgebogen. Daaruit ontstaat een fontein van heil. Zo draagt Gods hand zorg dat dit water opnieuw neer kan dalen op het aardse leven. Daardoor kunnen wij kracht ontvangen uit het open graf.
Werkgroep kerkelijk creatief,
|
|
|
Paaskaars 2007 Thema : Waar teken ik voor |
|
|
 Is bij je zelf nagaan op hoe je verder wilt leven. Het is vergelijkbaar met een keuze, zoalsje tekenent om trouw te zijn aan je partner. Of zoals je tekent voor een verandering in je loopbaan, al is dat niet altijd uit vrije wil. Het is ook kiezen, welke vorm van gods beleving voor jou van belang is.
God koos voor het volk van Israël. Zij trokken door de woestijn, met hoop op uitzicht naar een betere toekomst in het beloofde land. Daarbij toonde God zijn trouw, door steeds Zijn volk weer op te zoeken.
In Ezechiel 17: 22-23 lezen we: Ik zal een twijg nemen van de hoge ceder. Ik zal het planten op de hoogste berg. Er zal een boom uit groeien die vrucht zal dragen. En alle vogels zullen er hun nest maken. Mijn volk zal er veilig wonen.
In deze zinnen zitten de gedachten van, eeuwigheid, trouw. Immers God zegt hier eigenlijk dat er een tijd zal zijn om te groeien en vrucht te dragen. God gebruikt hier de boom als voorbeeld om te kunnen leven. De boom wortelt in het water. Het water dat steeds weder keert. Hij zuigt het op, leeft er van en dampt het uit, waarna het opnieuw als milde regen neerdaalt om opnieuw kracht te geven aan het groeiproces.
De boom wordt dan de levensboom, en kan de mens overleven. Immers hij stond er al eer ik was geboren en zal er nog zijn als ik er niet meer ben. Hij is gegroeid op natuurlijke wijze en soms gesnoeid naar ons menselijke denken. Zo is het gestalte geven aan gods kerk ook mensen werk. Maar de kern blijft, de takken, bladeren en vruchten zullen blijven komen. Hoewel hij in de wintertijd doods lijkt zal, wanneer het licht en de warmte hem omstralen,hij opnieuw tot bloei komen.
In de afbeelding komt die keuze; waar teken ik voor terug
In de oprijzende stam van de boom van leven zijn mensen opgenomen. Eén ziet uit naar omhoog. De ander is terneer geslagen en heeft zich teruggetrokken. Ook in de kruin zijn mens figuren. Zij kijken naar het, in het licht staand, christusmonogram. Zij zien vol verwachting uit naar bevrijding. Wat gebeurt daar in het herrijzend licht, dat het duister verdrijft? Het is Gods keuze voor het leven. Een keuze voor licht en tegen het duister. Als het herwonnen licht zijn stralen zendt op de waterdruppels in de wolk ontstaat de regenboog. Dit symbool van hoop wordt door de levensboom als bekroning gedragen. Het is leven, omdat er toekomst is. Leven dat door God wordt vastgehouden voor ons mensen, die daar reikhalzend naar uit mogen zien.
Zoals ook in het lied van Huub Oosterhuis; “Licht dat ons aanstoot”.
In het tweede couplet staan de zinnen:
Licht, … aanhoudend licht dat overwint, … steevaste schouder draag mij, ik ben jouw kijkend kind.
In het lied is een tegenstelling verwerkt. Ook daar is de keuze; waar teken ik voor. Deze is onder in de stam als keerzijde afgebeeld. Daar is chaos en is gebaseerd op woorden uit eerste en derde couplet.
Dat ik niet uitval, dat wij allen zo zwaar en droevig als wij zijn, niet uit elkaars genade vallen en doelloos en onvindbaar zijn,
Alles zal zwichten en verwaaien wat op het licht niet is geijkt. Woorden kunnen verwoesting zaaien en van ons doen zal geen daad blijvend zijn.
Het vormt een schril contrast zijn met de woorden van de laatste regels.
Liefste der mensen, eerstgeboren, laatste woord van Hem die leeft.
Ger Postma |
|
|
|
|
Paaskaars 
