'Het woord is vlees geworden'. Christenen duiden hiermee aan dat God niet op een afstand is gebleven van onze mooie en tegelijkertijd bedreigende, door kwaad en falen aangetaste wereld, maar zich ermee verbonden heeft. 

Daarvan leeft ook de kerk. De kerk behoort eveneens tot deze wereld van goed en kwaad. Maar het lijkt of ze bang is dit toe te geven. Ze voelt zich geïntimideerd door wat er op haar afkomt en heeft de neiging zich op zichzelf terug te trekken. Ze neemt afstand van de wereld alsof ze ervan gered moet worden. Maar zo verliest zij het contact met haar publiek dat immers wel deel blijft uitmaken van de wereld, en ook van haar bron. 

 

De kerk moet niet alleen tot de wereld spreken, de God in verbondenheid waarmee de kerk wil spreken, manifesteert zich in de wereld. Een kerk die zich niet met de wereld verbindt, vervreemdt van haar oorsprong. De kerk moet dus niet haar identiteit benadrukken ten koste van haar verbondenheid met de wereld. Maar ook niet haar verbondenheid met de wereld ten koste laten gaan van haar verbinding met God die haar bestaansrecht geeft. Zij moet opnieuw begrijpen wat het betekent dat zij zich met God verbindt door zich met de wereld te verbinden. Theologisch, maar ook praktisch. - Erik Borgman doet hiervoor enkele voorstellen. 

De moeite waard om te komen. 

 

Erik Borgman (Amsterdam, 1957) is hoogleraar 'theologie van de religie, in het bijzonder het christendom' aan de Faculteit Geesteswetenschappen van de Universiteit van Tilburg en lekendominicaan. Hij promoveerde op een onderzoek naar de betekenis van de bevrijdingstheologie en is leerling en biograaf van Edward Schillebeeckx (1914-2009). Thans doet hij onderzoek naar de betekenis van religie en geloof in de hedendaagse cultuur die zichzelf doorgaans als seculier beschouwt. In 2008 riep Vrij Nederland hem als enige theoloog uit tot é;é;n van de twaalf meest innovatieve denkers van Nederland. In 2009 verkozen de lezers van Trouw hem tot een van de drie meest inspirerende theologen in Nederland.