Op de  eerste wandeling in het “nieuwe jaar” zetten we, met veel enthousiasme, de vorig jaar ingeslagen wandelroute weer voort. Iets na achten waren alle wandelaars (Dirk Kamminga en 13 andere liefhebbers) bij de kerk gearriveerd en vertrokken we met vier auto,s naar ons eerste doel; de koffie met (bijzonder lekker) appelgebak- (maaltijd?) in Rijs.

Het weer was op dat moment niet direkt uitnodigend voor buitenvertier maar dat werd later beter. Bij aankomst, terwijl Wiebe en Louw even een auto voor de terugweg van de chauffeurs naar Balk brachten, liet de de rest van de groep zich deze eerste weldadige versnapering goed smaken. Nadat ook Wiebe en Louw hierin waren voorzien gingen we om ± 10:00 uur door de prachtge gaasterlandse bossen in de richting van Balk.
Over geplaveide, soms half verharde en af en toe wat modderige weggetjes en paadjes liepen we via een omweg richting onze eindbestemming voor deze dag. We hoopten dit na ongeveer 16 km wandelen te bereiken, hopende op door een drietal medewandelaars (met verschillende routeboekjes) goed aangegeven richting. En ik moet zeggen, hoewel we soms in twijfel werden gebracht, zijn we aangekomen op de plek die was bedoeld. Onderweg was het wel erg gezellig; dan loop en praat je met de één en even later met een ander en soms ook weer alleen, al was ook dat geen probleem.
Er werd ook regelmatig gebruik gemaakt van de schuilmogelijkheden die het bos ons bood, al werd soms wel aandacht gevraagd hierbij de nodige voorzichtigheid in acht te nemen, daar het water al een flink niveau had bereikt.
Precies op lunchtijd kwamen we aan op een open plek in het bos waar, en het kan haast geen toeval zijn, we een tweetal picknictafels aantroffen. Dat was dus ook fijn “geregeld”. Na dit aangenaam verpozen gingen we weer voldaan op pad en na een tijdje bereikten we het dorp Harich. Hier hield Dirk even halt om aandacht te vragen voor een aan de overkant van de weg gelegen boerderij. Maar niet zomaar een boederij. Hierin bleek nl. sinds een half jaar een zogenaamd “Thomashuis” te zijn ondergebracht. De inschatting van de tijd waarmee we deze “mooie” vestiging zouden hebben bereikt was echter wel heel erg optimistisch ingeschat maar na een Mea Culpa (maxima culpa) onzerzijds werden we van harte uitgenodigd en welkom geheten in dit bijzondere huis.  Dit bleek een heel gezellig en op huiselijkheid gericht onderkomen te zijn voor een achttal mensen met een verstandelijke beperking. Zij leven hier in gezinsverband met een zeer enthousiast “ouder”-paar met ook eigen kinderen. We werden door “moeder” in de boerderij rondgeleid en werden blij verrast dat zorg op maat en de mens centraal, met zoveel liefde wordt geboden. In een tijd van bezuiniging en zorg waar, zoals ons door media wordt voorgehouden , onvoldoende “handen” beschikbaar zouden zijn, een “warme douche” om het in termen van een bekent TV-programma uit te drukken.
Na de rondleiding was er voor ons (het kon niet op)  ook nog koffie of thee met, door de huisgenoten, zelf gebakken cakejes.
Welgemoed werd hierna de wandeling weer voortgezet en kwamen we kort hierna aan in onze eindbestemming Balk.  Hier bezochten we nog “It Breahûs” (“het Broodhuis” voor de niet-Friezen onder ons) oftewel de PKN-kerk, die we met toelichting van een mevrouw uit de gemeente mochten bekijken. Hier werd de wandeling afgesloten en namen we, na een dag van voldoening en blij met deze andere manier van “kerk zijn” afscheid van elkaar met een hopelijk weerzien voor de volgende etappe op zaterdag 3 maart a.s.

Hilda Noback en Joop de Jong